Rhinoplastyka: „Mój nos nie był moim nosem”

Tak sobie myślę, że w sumie to nie pamiętam konkretnego momentu, kiedy zaczęłam zwracać uwagę na swój nos. To był jeden z tych procesów, które dzieją się powoli, niezauważalnie – a potem nagle jesteś w środku i nie wiesz, kiedy tam weszłaś. Pamiętam jak raz w gimnazjum jedna koleżanka powiedziała coś niby mimochodem na temat mojego nosa. To nie był komplement a mocna krytyka mojego wyglądu i kształtu mojego nosa. Od tamtej pory do niedawna nie spojrzałam na siebie bez nienawiści w stosunku do mojego nosa, unikałam zdjęć z profilu.

Do zdjęć celowo ustawiałam się zawsze lekko pod kątem, a jak ktoś zrobił mi zdjęcie z zaskoczenia panikowałam, że będzie widać mój okropny nos. Moi bliscy wiedzieli o tym problemie, bo ja nigdy go nie ukrywałam – z resztą jak miałabym to robić? Ale to jedna z tych rzeczy, o których mówisz, że ci nie przeszkadza tak bardzo, a jednocześnie myślisz o tym codziennie.

Przyszedł dzień kiedy zdecydowałam się w końcu na konsultację u chirurga plastycznego. Miałam wtedy dwadzieścia dwa lata. Cały czas, z tyłu głowy bałam się efektów takiej decyzji, że będę wyglądała sztucznie, że po operacji nikt nie uwierzy, że to „mój” nos, że będę żałować. To były moje obawy, ogromne lęki.

Decyzję o wizycie u plastyka podjęłam po tym, jak przez kilka miesięcy śledziłam opinie i wyniki różnych chirurgów plastycznych. Finalnie wybrałam Profesora Kozieja – specjalistę chirurgii plastycznej i RP Clinic. Szczerze, od razu poczułam, że to właściwe miejsce. Nie dlatego, że było luksusowo. Dlatego, że prof. Koziej mówił o estetyce w sposób, który mi odpowiadał. Nie oferował mi „idealnego nosa z magazynu”, tylko pytał, jak chcę wyglądać, co chcę zachować, co zmienić. Byłam traktowana jak partnerka w tej rozmowie, nie jak ktoś, kto przyszedł po gotowy produkt.

Po zabiegu byłam w szynie na nosie przez tydzień. Opuchlizna, trochę siniaków pod oczami, jak z każdą rhinoplastyką. Ból był naprawdę minimalny, a opieka na oddziale uważna i spokojna. Szczególnie doceniam pomoc Pana Pielęgniarza Wojtka, który przyjmował większość moich narzekań i wątpliwości z wyjątkowym spokojem. Panie Wojtku, jest Pan wyjątkowy! Sama Klinika i warunki do operacji plastycznej idealne. Pokoje jednoosobowe. Ogromna dyskrecja. Wsparcie i doświadczenie personelu. Opieka medyczna na najwyższym poziomie.

Kiedy zdejmowałam opatrunki w domu, serce mi waliło. Ale efekt… Poczułam coś dziwnego. Coś, czego nie umiałam nazwać od razu. Dopiero po chwili to do mnie dotarło: to jest mój nos. Taki, jaki powinien być. Nie obcy, nie plastikowy, nie za mały ani za duży. Po prostu mój. Każdy powtarza, że z takim powinnam się urodzić, że tak idealnie mi pasuje.

Dziewięć miesięcy po operacji robię zdjęcia z profilu. Bez edycji, bez kąta, bez zastanawiania się. To drobiazg, który nie jest drobiazgiem. To jest wolność.

Profesora Kozieja i Klinikę RP Clinic polecam z całego serca. Proszę przeglądnąć metamorfozy Profesora na Jego profilu na Instagramie. Noski Pana Profesora są po prostu przepiękne! Jeden z nich jest mój:)